Voor de tweede keer zette het kruis aan de wand de afgeladen sporthal weer in het felle licht. Mijn favoriete scene, waarin Judas (onnavolgbaar vertolkt door Jan Dulles) terugkeert uit den hemelen om Jezus te vragen waar hij in godsnaam mee bezig is. Elke keer schrik ik er weer van, wanneer de felle schijnwerpers aanslaan en de muziek vanuit de orkestbak omhoog spuit. Overal zien we in het wit gehulde danseressen met glitterpruiken. Om me heen zie ik kinderen in het publiek de handgebaren nadoen. We wanen ons in een andere wereld. Maar toch ook weer niet. Want het zijn wel degelijk gewoon Volendammers. Die weliswaar even boven zichzelf uitstegen tijdens de vijf uitvoeringen van Jeus Christ Superstar. Twee jaar geleden was al het al waanzinnig, maar na enkele aanpassingen maakte de crew van 150 man onwaarschijnlijke furore met de uitvoering tijdens de afgelopen Paasdagen. Zoals Marianne van Wijnkoop al opmerkte, toen ze de microfoon vroeg na afloop van de zaterdagavond-uitvoering: "Het is moeilijk voor mij om toe te geven maar de Volendammers zijn beter. Hier kan Joop van den Ende niet tegenop." Die kunnen ze in hun zak stoppen. Een héle grote, diepe zak!

Het was een spektakel! Bedankt, kanjers!