Het gaat goed, het gaat lekker. Volendammer band De Kirries, met in de gelederen m’n zusjes Liesbeth en Nelly staan zondag 17 februari a.s. in concertzaal Panama te Amsterdam, als voorprogramma van Nick & Simon. Dit alles gaat uit van radiostation 100% NL.

Op de www.100p.nl kun je op de Kirries stemmen, zodat ze lekker veel gedraaid gaan worden.

Kaartjes voor Nick & Simon en de Kirries in Panama zijn te koop bij het Amsterdams Uitburo of gewoon aan de deur. Wij zijn er in ieder geval bij..

Dat er best nog wel eens iets goeds gemaakt wordt bij de Lokale Omroep Volendam Edam, blijkt uit het onderstaande filmpje. Sinds Kees Tol (vriend van Jan Smit) er zo’n beetje de creatieve scepter zwaait, is er na het (helemaal?) gestopte Studio Klein eindelijk weer iets om op zondag voor thuis te blijven. Voor het programma ‘Love & Kick’n!’ (verbastering van.. inderdaad..) creërden ze een geheel nieuwe inburgeringscursus: een Volendámmer inburgeringscursus, wel te verstaan. Speciaal voor Yolanthe Cabau- van Kasbergen. En alles wat ze zeggen is waar. Dan weet u dat alvast.

   Wat hebben we een intens mooie dag gehad gister. Trouwen in eind oktober is met ons Hollandse weertje altijd een grote gok maar er stonden ons duizend zonnetjes te wachten! Vlak voor de kerkelijke inzegening brak de zon door en verjaagde het laatste beetje vorst van die nacht. Na een schitterende mis, gezongen door zangeres en vriendin van zus Liesbeth Martine Bond (je was ons gouden randje, meid), maakten fotograaf Mario en cameraman Piet van ons mooie plaatjes tussen al die mooie herfstkleuren. Snel daarna een hapje eten bij schoonzus (nu officieel, Gon!) en door naar de receptie in de Jozef. Wat een mensen, wat een volk! Daarna een geweldig knalfeest, met een topband en DJ, tot in de late uurtjes!

Hans en ik willen héél véél mensen, verschrikkelijk bedroefd erg bedanken. Maar daarvoor maak ik toch even gebruik van de Hyves-pagina. Iedereen kan daar dus gewoon weer verder lezen!

Je zou het bijna verleren na al die tijd, het webloggen. De computer was de afgelopen tijd even uit het oog, maar zeker niet uit het hart. Want als er ooit logmateriaal te over was, was het deze afgelopen periode wel! Menig keren heb ik gedacht "Dít moet op de weblog!", om vervolgens te moeten vaststellen dat ik er gewoon geen tijd voor had. Máárrrr, voor uw weblogster is de vakantietijd aangebroken, dus jullie kunnen je borsten nat maken. Met terugwerkende kracht zal de redactie u weer op de hoogte brengen van al het nieuws, roddel en achterklap vanachter het eerste klaphek.

Afgelopen woensdag beleefde één van de beste bands van het dorp een hoogtepunt in hun, nog maar relatief korte, carriëre. De Dré-band, zoals de Hazes-coverband al die tijd bekend stond hier, werkten de afgelopen maanden hard aan hun eerste volwaardige cd. Op een als studio ingerichte zolder werkte bassist Jan Koning keihard aan de opnames, die met Pro Tools in elkaar werden gezet. De verdere afwerking werd gedaan door Patrick Mühren, die in samenwerking met Studio Arnold Mühren daar graag in deelnamen. Alles liep op rolletjes, toen ze tegen het einde van dat proces een dringende brief kregen van een indrukwekkend advocatenkantoor. Zodra er eigen nummers uitgebracht zouden worden onder de noemer ‘Hazes’ of ‘Dré’, zouden ze een heel groot probleem hebben. Snel werd gezocht naar een andere naam. De ‘Kirries’ was de meest logische, aangezien de meesten in de band de bijnaam ‘Kirrie’ als familienaam dragen. Zo gezegd, zo gedaan en lag deze week het práchtige eindresultaat in de Volendammer platenwinkels.

En hier spreekt een hele trotse zus. Zusjes Liesbeth en Nelly hebben fantastisch staaltje achtergrondzang afgeleverd en ook voor de band niets dan lof. Zelfs voor mij zit er ook nog een klein gouden randje aan want voor het eerst sta ik met naam en toenaam in een cd-boekje. Ik mocht aantreden als extra stem in het grote geheel en daar ben ik toch-wel-heel-erg blij mee. Niet omdat ik mezelf nou zo geweldig vind ofzo, maar het liedje wat ik uitgekozen heb is zeker een van de mooiste van het album.

En dus, mijne dames und herren, kan ik u voor het eerst in mijn webloggeschiedenis een liedje laten horen waar Own Two Feet en haar zussen op meezingen, zanger John nog nooit zo mooi op gezongen heeft en de Kirries hopelijk ooit heel erg beroemd mee gaan worden. ‘Dat ‘ie gaat’: De Kirries – Echt Voorbij (Even op Muziek drukken!)

Kijk ook nog even op mijn hyves-pagina , waar er een stukje live muziek op staat van de cd-presentatie in ‘De Dijk’, op de dijk..

Voor de tweede keer zette het kruis aan de wand de afgeladen sporthal weer in het felle licht. Mijn favoriete scene, waarin Judas (onnavolgbaar vertolkt door Jan Dulles) terugkeert uit den hemelen om Jezus te vragen waar hij in godsnaam mee bezig is. Elke keer schrik ik er weer van, wanneer de felle schijnwerpers aanslaan en de muziek vanuit de orkestbak omhoog spuit. Overal zien we in het wit gehulde danseressen met glitterpruiken. Om me heen zie ik kinderen in het publiek de handgebaren nadoen. We wanen ons in een andere wereld. Maar toch ook weer niet. Want het zijn wel degelijk gewoon Volendammers. Die weliswaar even boven zichzelf uitstegen tijdens de vijf uitvoeringen van Jeus Christ Superstar. Twee jaar geleden was al het al waanzinnig, maar na enkele aanpassingen maakte de crew van 150 man onwaarschijnlijke furore met de uitvoering tijdens de afgelopen Paasdagen. Zoals Marianne van Wijnkoop al opmerkte, toen ze de microfoon vroeg na afloop van de zaterdagavond-uitvoering: "Het is moeilijk voor mij om toe te geven maar de Volendammers zijn beter. Hier kan Joop van den Ende niet tegenop." Die kunnen ze in hun zak stoppen. Een héle grote, diepe zak!

Het was een spektakel! Bedankt, kanjers!

Hij is jarig vandaag en heeft de respectabele leeftijd van 36 bereikt.

Gefeliciteerd, kale kwast van me..

Het leek de masseuse wel een goed idee voor haarzelf en voor mij (in het kader van mijn opleiding tot uitvaartverzorgster) dat we een keertje zouden gaan kijken bij de Bodies-tentoonstelling in de Beurs van Berlage te Amsterdam. ‘Echte lichamen zijn respectvol tentoongesteld en bieden u een fantastische kans om meer te weten te komen over het lichaam, de bouw ervan en de geheimen die het herbergt.’, volgens de website. U heeft er vast wel eens iets van gehoord of misschien zelfs al gezien: de geconserveerde overblijfselen die op zijn zachtst gezegd een uníeke kijk in je binnenste geven.

Dat eerste gedeelte ging nog wel. Dan staat daar zo’n lichaam zoals dat ook altijd in het biologie-lokaal stond vroeger: een skelet met een hoop spieren, spieraanhechtingen en ander weefsel. Het ene lichaam doet net alsof het een sliding over de vloer maakt, met in zijn uitgestrekte handen een basketbal. De ander vangt in een atletische pose een volleybal. Omdat ze gestript zijn van hun huid, zie je precies welke spieren daarvoor nodig zijn. Maar een appelpuntje lustte ik niet meer.

Het tweede gedeelte werd al wat ruiger van opzet. Daar was er een soort vrouwenafdeling, waar we zó in een vrouwenlichaam konden kijken, met ingewanden en al. Bij de ander hadden ze het voor de leuk om-en-om gedaan: een reep huid weggesneden en vervolgens de borsten laten zitten. Daaronder weer huid weggesneden en de buik weer laten zitten. Kunt u me volgen? Nee? Ik zou het ook niet zo erg vi-su-ali-se-ren, als ik u was, nee..

Het derde gedeelte was blijkbaar het hoogstandje. Daar hadden ze het gepresteerd om een lijk in miniscule dunne plakjes te zagen (in de breedte!), te plastificeren en weer op volgorde te leggen, zodat er een soort MRI-Scan-achtige indruk onstaat. Dat was blijkbaar een hele klus geweest want verderop hadden ze iemand gewoon in de lengte in 3-en gezaagd. Ook doeltreffend, natuurlijk.

Het vierde gedeelte werd me een beetje te gortig. Daar was een videopresentatie te zien over in welke mate van misvorming een kindje de baarmoeder kan verlaten. Kijk, ik weet best dat het de natuur is en dat het met míj ook kan overkomen. Toch wilde ik het niet zien.

Weet je wat het is?.. Enkelen van die mensen hadden nog zo’n uitdrukking op het gezicht, weet je wel? En vooral die vrouw die haar borsten nog had keek je nog echt aan, voor je gevoel. Ik kan me ergens niet geloven dat deze mensen hier toestemming voor hebben gegeven. Je lichaam voor de wetenschap ter beschikking stellen: oké. Maar hier betalen mensen grif geld voor en staan ze een beetje te staren naar je geslachtsorganen waar je eitjes nog in zitten. Mwnee.. Dit was niet mijn pakkie an. Ik ben niet bang voor overleden mensen, ik was ook niet bang voor deze tentoonstelling, maar was een beetje tè. Teveel van wat erg veel op mij lijkt, enzo..

Dat komt mooi uit, riep ik dapper in mijn vorige log. Eérst naar de kapper en dan met nieuwe coup door naar Van Dik Hout in de Melkweg. Maar halverwege op de route naar de kapper, ergens op het Spui, overkwam me iets vervelends. Het leek wel alsof ik in zo’n droom zat, waarin je ergens naartoe wilt lopen en je niet vooruit komt. Van een gezwinde tred ging ‘k naar slow-motion-achtige stappen, toen opeens de pijn kwam. Van het ene op het andere moment zakten de zolen van mijn hippe schoenen door en knakten de hakken naar achter bij elke stap die ik deed, alsof ze gingen breken. Ik móést door, was bijna te laat op mijn afspraak maar bij elke stap verder leek het wel of ik in de fik stond. Trillend van inspanning en pijn zeeg ik in de kapperstoel. Terwijl de verf inweekte, bekeken kapper en ik de schade en schrokken ons dood: m’n voetzolen waren gaar gekookt. Het vel lag eraf en ze waren bedekt met blaren. Eerder huilend dan lachend kocht ik daarna nieuwe sokken en uit ellende een paar nieuwe, plátte schoenen bij het Leidseplein. Na het eten gooide ik de oude in een héle gróte díkke vuilnisbak. Van Dik Hout was geweldig en hebben C. en ik een héle gezellige avond gehad, maar bij thuiskomst lag ik te rillen in bed. Het leek wel een soort koorts. De dag erna met spoed naar de pedicure, die gepikeerd  -"Jij krijgt hier nog erg veel last van, meisje! Hoe haal je het in je hoofd.." – en zonder enige meelij al het dode vel  – en, sjeuses mina, ook veel lévend vel -  eraf sneed. Met stip erger dan de tandarts. Ik had mijn lesje geleerd.

En dan sla je je voor je kop als de zaterdag daarop je zus optreedt op het Mega Piraten Festijn! Níet gaan was geen optie: ik wilde het tè graag zien en de kaartjes waren heel lief aangeboden. Toch was het duidelijk dat ik mijn programma moest aanpassen want een hele avond staan, bier drinken en mee hossen was niet aan de orde. De band zou rond kwart over tien het podium betreden en dus vertrokken we ruim van tevoren richting Heerhugowaard. De Willem Ruis-tent op het industrieterrein was niet te missen. Wat een enorm ding! Binnen was de sfeer spectaculair. Bijna 6500 man zong en danste mee. Nog nooit had ik zoveel mensen in één tent bij elkaar gezien.

Toen de artiest voor hun de beroemde ‘deurre’ uitliep, zag ik zanger John in zijn witte pak al klaar staan. Ik voeld me misselijk worden en sloeg m’n handen voor mijn gezicht. "Jezus, daar staan ze. Ze moeten op. Dit is absurd.." en ik moest bijna huilen. In gedachten was ik bij Liesbeth, waarvan ik gewoon wist dat ze op dat ogenblik het bijna in haar broek moest  doen van de zenuwen. Toen was het grote moment daar. Met luid gejuich werden ze onthaald op het podium en deden ze hun eigen nummer, meegezongen de busladingen Volendammers die op elkaars schouders kropen. John zette een topprestatie neer! De achtergrondzang was playback, wat wil je ook op zo’n avond, maar Lies en Eline zagen er fantastisch uit en wisten de sfeer perfect op gang te houden. Ik barstte bijna uit m’n voegen van trots. De bekroning op de vele avonden oefenen en doorzettingsvermogen. Weergaloos!

Met de voeten gaat het nu, na een week, eindelijk een beetje beter. Het lijkt nog steeds of er een cavia een stuk uit m’n hielen geknaagd heeft, maar goed. Míjn zus stond maar mooi even op het Mega Piraten Festijn en dan loop je een beetje op wolkjes. Dat is goed voor elk voetenpijntje.

Vriendin C. en ik hebben er bijna een traditie van gemaakt. Als Van Dik Hout aan het touren is, gaan we een keer heen. En dan zetten we ons echt bewust over enige Volendammer schroom heen en gaan we vroeg die kant op zodat we ook écht vooraan staan. En zo zou het ook deze tour gaan. Alleen, door laksigheid heb ik (want ik ben in charge of the kaartjes) mijn plicht zwáár verzuimt. Géén kaartjes voor een theatervoorstelling. Grote schande.

Maar toen ging gister de telefoon! C. belde dat ze aan een prijsvraag had meegedaan op Bol.com en er nu twee vrijkaartjes voor het geheime concert van Van Dik Hout op de mat lagen. Ze maakte me ook meteen duidelijk dat het geen kwestie was van ‘of ik mee wílde’ maar dat ‘ik mee MOEST’. Da’s geen Frans! En het valt ook nog eens mooi samen allemaal. Eerst naar de kapper in de stad, op het Leidseplein wacht ik haar dan op en eten we een hapje, zodat we weldoorvoed naar de Melkweg kunnen oversteken.

Gezellig, zo’n avondje uit. Heb er zin an!

Hyves.

Het weet wat.

Het was altijd net als lijnen. Er moest even een knop om en dan kon je tegen jezelf zeggen ‘Ik weersta de verleiding en ik eet dat chocolaatje níet’. Lange tijd zei ik dan ook tegen mezelf  ‘Ik doe het niet. Ik kijk niet. Ik lees het lekker toch niet.’  als er weer mailtje binnenkwam met de tekst ‘Let’s Hyve!’. Want net zoals met chocola, weet ik dat ‘k bevattelijk ben voor verslavingen. Sigaretten, alcohol, drugs: verstand op nul houden, want als ik eraan toegeef is het over met de gein. Internet is er ook zo’n eentje. Webloggen: oké. Maar dan wel op tijd dat ding weer uit en niet blijven hangen.

*Slaat met de vuist op tafel* En dan trap ik er TOCH weer in. Mietje dat ik ben. Ondanks 24 waarschuwende stemmetjes in m’n hoofd, maakte ik toch een account aan op de gewraakte website. Het was een moment van zwakte, van onvergeeflijke domheid. Want nu is het een hek van de dam hè, dat begrijp je natuurlijk zelf ook wel. Nog éven mail checken, kijken of iemand je uitgenodigd heeft en éven snel nog wat kleurtjes veranderen in je profiel. Nog éven dit, nog éven dat en wat denk je? Avond om. Zonder zoen naar bed.

Nu ook m’n twee zusjes eindelijk internet hebben in hun nieuwe huis, is er voor mij geen hoop meer. Na een kwartier konden ze, na zondige hulp van mij, zichzelf ook tot de Hyvers rekenen. Soort zoekt soort. Zolang ze maar minder vrienden aantrekken dan ik, anders zijn we zus af.

Daarom een schaamteloze oproep om ook eens de Jo- Hyves te bezoeken:

Jo @ Hyves

Want ik wil meer. Méér. MÉÉR!